ezberlesin şimdi kuşlar adını

yeni efsaneler üretsin adımlarımız ürkek savaşçılara

ve dağlar esmer yalnızlığın hikayesini ıssızlığın ortasında

ibrahim’e selam yolla

çıkarsın bizi bu tuzak dolu cendereden

bir açık yaraydı işte yaşamak dediğin göğün altında

bir şiiri tutuşturan kalbin tam ortasında

bir hevesle sarıldığımız kurşun izleri anlatsın kehribar günleri

döndüğüm yer yine bu yer olacak

her şey bittiğinde

her şey bittiğinde bulutlu bir bayram sabahı tanla

guguk reçeliyle yuğacağız o vakit yüzümüzü

kuşlara selam söyle

aradığım adreslerde kimseler çıkmıyor

hep geç kalıyorum

falları tersine yoran kadın bunu bana anlatsın

üstümde bir çisentiyle dönüyorum akşamları eve

geceleri bir sayıklamayla yakalanıyorum şehirlere

rüyalarım ramak kala uçuyor ellerimden

gelip geçenler dinlesin ayak seslerini uğultulu camlardan

biri sana bunu da

alnını tutup kaldırsın

sesini parça parça dağıtsın kayalıkla

yakarak baş ağrılarını

özlemin sancısı gelip oturunca yüreğine

sonsuzluğun nefesi tutsun ellerinden

biri sana bunu

hangi kalemin yazgısıydı bilemem

arada bir bir ses bölüyordu rüyalarımı

yalnızca yanık buğday kokan tarlaların bildiği bir ses