I

zâkir’e ve sâdık’a bin selam,

kara kuğulara bin rahmet ile.

üçüncü müçedeydim,

eser kalmamış olsa da duruşumda yiğitlikten.

II

sadağımda boynu vurulmuş kumrular.

ve omuzlarımda,

arsız baykuşlar, çığırtkan kargalar.

yüreğimde anlam veremediğim bir sızı,

burnumun direğinde diri leşlerin tahammül zorlayan kokusu,

ve dilimde, çürümüş sütün bıraktığı o acı tat.

III

haklıydı intiharıyla meşhûr kardeşim zafer,

“iki gün konuşup unutacaksınız beni…” derken sonuna kadar.

bense hürdüm yedi kapılı zindanlarda dahi,

her şeye rağmen ve sonsuza dek.

Rabbim’e söz verdiğim o günden beri,

ölümüne özgürdüm!