Toprak aşermekten usanmaz

Nuh'un gemisine koşan gülkurusu çocukları

Çocuklar ki bir şaşkınlıktır bu dünyada

Âdem’in ilk gün batımına dalıp gitmesi gibi

Tat görmese de ağızları baldan

Hep uçmuş içte kesik kesik bir saka

Bir körün sessiz bir film izlemesi gibi

Bir hayat düşlemişler iğde kokusuna bulanmış

Bir sabah düşün diz kapaklarına kadar kül

Çünkü gövdelerinde açan gelincikler romantik bir eylem değil

Yorulmuş çünkü çocuklar ne çok yaşamamaktan

Çıkarıp üstünden dünyayı bir kenara asmışlar

Ben hep mahcup adımlarla yürürüm onlara

Kâbil'in alnına atılan çizikler arasından

Aksayan, hafif adımlarımdan tanırlar beni

Hırstan arınmış o serinlik uykusunda