sesimin dışa dönük yanı o şehir

ıslak seslerine tutunarak yürüdüğüm çocukluğumun

eylül günlerinin içimde şavkıyan sarımtırak yalnızlığı

soğuk dudaklarımda ıscak kelimeler dirilten daima

ihtimallerden geçip tedbirsizlikle kalabildiğimiz ölüme

maviye bürünmüş bir ölüm

taze bir serinlik konduran dilimizin ucuna

telaşlı mevsimleri geride bırakıp telaşsız bir zaman dilimi sunan bize

hayretimi al ve düşürme beni bu hayret makamından ey

çiçekli ve rüzgarlı sabahlarda bir saflık içimizde

yenilgiyi unutturan ve umudu taçlandıran içimizde

cüz’den vazgeçip küll’e döküldüğümüz cüz cüz

dökülüp tel tel kendimizi bulduğumuz bir ayinin kendisi

hiçliğin arifesindeyken tutup kaldıran ipeksi bir dokunuş

kendimizi gördüğümüz boy boy dev bir ayna

İlahi bir soluğun sonsuz ihtişamı o şehir

dünde yiten değil dünde başlayan bileklerimde o kesikler

coğrafya defterinin arkasında bir şiirdir Leyla

açık ara bir ceylan gibi koştuğum peşinden

açık ara geçişim başımda kavak yeli gençliğimden

gümüş atlara binip kayboluşum bulutlarda

neşter vurulmuş yaralarımıza açık bir şifa

göğe çekip yerle bir eden bizi

bir yağmurla deviren bir yağmurla uçuran bir yağmurla yıkayan

saçlarımızı rüzgarla uçuran kızılırmak

yüzümüzü doğuya döndüren yüzü Halik’a yüzü toprağa döndüren

uzun bir türküyü dinlettiren kalbe dokunan bir ağrı

kıyama kaldırıp rükua eğdiren sücuda vardıran

düştüğümüz yerden doğrultan bizi

ey içimize doğan aydınlıklar ülkesi

bir cumartesi tezgahlara serpilmiş hırpani yüzleri toplatan

içimizde bir fatiha fethin mübini kapılar aralayan

sesinden bir merdiven kurduğumuz göğe sevgili

bir dirim muştusu bir sabah ferahlığı homurtular çağında

örtüyü aralayıp kıyama kaldıran tek bir nefestir yaşamak böylesi

olmakla olmamak arasındaki ayırdımda göğün meşalesini tutuşturan elimize

iki ayet arası o yaşamak hızırla gelen güne

yılgınlığı belinden kırıp bir şiiri başlatan içimizde

bir çağrıyı çağıran en hakikisinden kuşların

en güzel besmeledir uyandığımız sabahlar ey sevgili