gövdemden

ağır ağır hüzün bulutları kalkıyor

yüreğim nasıl sancıyor bilseniz

dağlıyor içimi hüzzam bir şarkı

kuğuların dilindeki sıla söylevi

bitmiyor

şimdi sümbül ve nergis

kim bilir nasıl da çağlıyordur

eriyen karlar arasında

tatlı bir telaşa başlamış olmalı

dağ başlarında, yalçın kayaların kuytularında

şimdi badem çiçekleri üşüyordur herhal

sancıyan baharın şafağına

yağmur nedir görmeyen

hicran çöllerinde

kavrulan biriyim işte ben

sevgi yüklü kervanlar

ve göçmen kuşları geçmez buradan

mevsimler ki oldukça uzaktır bana

ah! baharın göğüne tüneyen

bir gökkuşağı olsaydım

gül ve bülbül gibi

şu bozkırın ortasında

bir çığlıkta ben koparsaydım