Yüzüme sığınıyorlar unutmamı diliyorlar benden birşeyleri

Kendime bir yer arıyorum kendime bir nefes soluyacak

Yanlış bir sabaha uyanmışım biliyorum sonra kalkıp yürüyorum ihtiyatsız

Bozkır ışık verdikçe savunuyorum bir yalnızlığı sonra kendimi alıp gidiyorum buralardan

Ölüm izin verdikçe uğultular geziyorum ben büyüyen bir sabrı kuşanıyorum aralıksız

Kelimem tükenip yüzüne sokulduğum zaman.

Beyaz bir irin akıyor öpüldükçe yanağından

Öpüldükçe eskiyen bir anne oluyorsun ince bir sızı oluyorsun

Yücelen bir acı oluyorsun bir kış fotoğrafı oluyorsun ‘sana bakıp donmaklar’

Geçip gitmeyen bir mevsim gibi duruyorsun gözümde sürekli sürekli

Huzursuz bir toz bulutu gibi, içi yara dolu göz gibi duruyorsun

Bir mezar gibi duruyorsun önümde kıpırtısız, bir el gibi uzandığı yerde kalan

Kendimden müsaade istedim kendimi alıp uzandım bir yorgunluğa

Peşin olarak ödedim bu şiirin bedelini alacağım da kalmadı kalbimden

Geleceğimi söyleyip çekildim hiç gelmeyeceklere, içimden bir daha hiç geçmeyeceklere

Göğüs ağrılarımı nefes darlıklarımı büyük Türk şiirine arz ettim

Ben yürüdükçe inceliyor yollar kopuyor tufan

Yerine bulmuyor bir türlü dilimdeki çetele beni ne çok yordunuz

Ne çok kırdınız size ait olan yerlerimi ne çok ürün iade ettiniz

Açtığınız yaradan haberiniz olmadı belki profilimden gezdiniz acılarımı

Çıkmaz bir yolu yürütüp beğenisini artırdınız yazgımın kahkahalarla

Sırtımı dönmekten vazgeçtiğimde başladı benim size göçüm

Mülteci tahammüller koydum alnıma giderken

Çünkü yanlış bir anahtarı denemişim ben sürekli bu kapıda

Bunu farkettiğimde ben öldürmeden öldü dünya.

Şimdi beraber inleyelim mi ?