Yağmur yeni başlamıştı

Kavi bir sızı yerleşti

Pencere kenarlarına apansız

Soldu mavi çizgileri hayatın

Uzakta bir çocuk

Duaya durdu

Ellerini açarak

Yağmur şiddetini artırmamıştı daha

İlkin

Yapma çiçeklerle bezenmiş salonlar uğuldadı

Hırçın gençliğimizde çektirdiğimiz resimler

Boğuldu pembe hülyaları kızların

Yalnızlığın soğuk duvarları yıkıldı içime

Uzaklarda kalmış bir anının donuk yüzü

Tıkandı boğazıma görkemli bir tarih

Söndü ruhumdaki mum, rüzgâr durdu

Boynunu büktü kavaklar, perdeler aralandı

Asıl suretleri göründü parıltılı sözcüklerin

Cılk bir öykünün hükmü...

Dışarıda yağmur durulmamıştı daha