gözlerimden ateşler savrulur

alnımın kıvrımlarından kara bulutlar

yırtılır sesimin çığlığına gece

saçlarımdan ağan kan ve irin

döşekler birer çıfıt tuzağı

derin soluyuşlar

patlayan yumruklar

kirli suratında bulvarların

saatler hangi vakte ayarlı

kimin için yanıp söner

uzakta yıldızlar

ve içimdeki atların

bu denli şahlanışı niye

işte göveren ucunda dağın

dimdik duruyorum ayakta

terk etmiyorum asla kenti

çıkınımda sarılı kılıç

emanet hamalıyım