ikindinin burukluğu çöküyor

kerpiçten odalara

gün dağın üstünde

topluyor kanatlarını

bir yıldız kuzeyde

göz kırpan

istemiyor sesinin taşa kesmesini

tövbe ediyor suçlarına biri

herkesin beklediği esrarengiz sır

mezar taşlarının gerisinde

hepimiz nefesimizi tutuyoruz

odanın ışığı sönebilir

çekiç örsün kenarında

kilidin pası çözülmeden

dalgalar inebilir

bize ait ne varsa

hepsi o yaldızlı sandıkta

söylenecekse

ulu bir dağ gibi

gülden ağır sözler

söylemek gerek