sözcüklerin büyüsüne kapılır

dizelerin tüneline dalardık sessizce

sonra

tıpkı İbrahim gibi

ay, güneş ve yıldızlara bakar

“sensin” derdik

deniz kızlarının ülkesinde yaşardık biz

hayat sihirli bir lambaydı

bazen çılgın bir şövalye olup

uçurtmalara biner

Pamuk Prenseslere giderdik

Sultan Süleyman ki dinelmiş

o dağın başına

dört gözle rüzgârı beklerdik

babam

altın yaldızlı kalın kara kitaptan

mağara gençlerinin öyküsünü okurdu bize

biz ki boynumuzu büker

ve içimiz titreyerek

bir köşeye siner dinlerdik

sahifelerin arasından

elinde baltasıyla ansızın

çıkardı karşımıza İbrahim

sanırdık ki boynumuzu vuracak

karıncalarla evcilik oynardık

kalabekler sarışın kanatlarında taşırdı bizi

mevsimlerden mevsimlere koşar

yeryüzüne baharı ilk biz muştulardık