ey Fırat

sessiz bir uyanıştı iliklerimize biriken köz

namluya sinen koku ruha biriken barutla

patlıyordu yüreğimize sızan kurşun

bilgelerin dizlerinde yaşadıklarımıza inat

beyinlere zincirlenen kutsal kelime

çiçeklere serpilen acılarımın tomurcuğu

ömrümün kesik damarına dokunan bahardı

unutmayın

buruşuk pardösülü işçi babamı

hüznümü katlayıp asmıştı Gökkuşağı’na

ışığa ilişmeyen gözlerim

gündüzün örtüsünden kurtulup

tırmanıyordu merdivensiz geceye

zamansız götürüyordu yarasalar

nefes alıyor kanatsız bir rüzgarın kuşkusu

mavisiz denizin sularında

kulaç atıyordu sancılanan bir umut

uzak denizlere

derbederlik okunuyordu nasırlı ellerimde

birikiyordu sesimi sıvazlayan bir sızı

bekleyen alınlara bir eser

saf saf bitişen sesimle irkiliyor yıldızlar

bir tat bırakıyor ıssız sorgulara

el değmeyen mısralarımın dirilen rengiyle

geçip geliyordu şiirim katlanan geceye

sessizce göçmüş annem yıllar önce

arta kalan karanfil ve babam ağlıyordu

çağırıyordum vakti kuşananları

metruk kenar mahalle dillerini

çıplak bir hüzün dokunuyordu anılarıma

berrak kalan düşlerim

dağlanıyordu dilim dilim uykularıma

asi bir söz salıncaksız Gökkuşağı’nda

kuşatılan mekanlar kelepçeli sorgular

kimlikleri soruluyordu gençliğe dokunan kırbaçla

biliniyor sözlerim

göğün birinci katında

anlatıyordu öyküsüz kalabalıkları

katıksız hayatımın sayfalarına

esneyen bir büyü gibi

nehirlere akıyordu harf harf dizilen isyan

sığınıyordum yaslı serüvenlere