Küllediği kadar kabuğu kaldıracak kadar ustaydı zaman

Baygın bir şehrin mavi boyalı göğünde ışık ararken kuşlar

Sağılmayı bekleyen yıldızları emiyordu gece.

Turuncu tutunca ufukta / gece tutar

Yangın tutar

Acım tutar...

Soğuk bir duvarın sesine gizlemiş iken /ağıt tutar

Yâd tutar el tutar gurbet tutar...

Gündelik bir meşakkat değildi bu

Bodur kalmış bir gülün de hikâyesi değil

Savrulmaya meyyal bir yaprağın güze alışması bu

Kanı görmeyen bir çocuğun dizleri üstüne düşmesi bu

Derin bir düşüncenin fermana gelmesi...

Bu, kara bir kışın bahardan gün çalıp filme girmesi

Gişe rekorlarını kıran yaşın senfonisi