Kar yağarken,

kan kusan

Rahman bir kalpti,

solun.

Ellerinse,

annesine toprak atmak için,

şadırvanda yıkanan,

mosssmor yalan.

Baban nerden bilsindi

ateşler içinde yanarken suyun varlığını

Suyunu gömmüştü baban.

Sen elinde kitap

sessizce ve sürekli

'Rahman Rahman Rahman'

Gözlerin,

kör olsaydı o vakit

lütuf derdin göklere.

Anne kemiklerini,

zifiri karşılardın.

Babana,

ceylanların ağzından su içirirdin.

Geceydi,geceydi

ve gece gökyüzünde çıbandı

Gözlerin,

su toplamış bir tendi o gün.

Ellerin

su taşıdı cennetten.

Dilin sessizce ve sürekli

'Rahman'

Anne kemiklerini koklarken bir gün

Kör değilken,

sağır olmak istedin.

Çünkü birkaç saniye önce bağırdı baban

'Su getir Rahman !'