seni alıp nerelere götürür

kalbin ses çıkarmayan ayakları

bu gün batımı bu yağmur

bu insan olmanın sancısı seni nerelere götürür

bana tutunursan ben seni bir yere götüremem

kendim bile zor geldim buralara

zor attım kendimi nuh’un gemisine

ne baharlar diktim gömleğime ne ayazlara çözdüm düğmemi

kaç zaman varsa hangi yüzyıla bırakılmışsam yazgımdan ötürü

yutkundum,

yaşamak, bir çatlak daha açtı dudaklarımda.

bana sorarsan ben bilmem zihnim doğuştan boş bir levha

suskun cevaplar doğururum yüzüne gönlün gök gibi açılır

içimden geçenler alıp götürür yüzünü kaybolursun, bu da olmaz

çünkü bilirsin kaybolan şeyleri sevmemek şiarıdır ibrahim’in

bilirsin sonrası kalmak ve gitmek, sonrası sükûnet

araması bitmez dünyanın ta ki bulamayana dek

bilmem yollar seni nereye götürecek

allah’ı sorarsan sonsuz hamd ve minnet

sevgiyi sorarsan tanıdık birini çevirip seni sormak ne güzel

şiiri sorarsan adam akıllı ağırbaşlı iş

beni sorarsan eğer bu mağlubiyet sürecek