Akşamı pek bi severdin

Karanlığını ben senden öğrendim

Yağmurun sırtını sıvazlayıp bir de

Beni unutmayı yıldızlı akşamlarda

Kabarık bulutları sırtlayıp paslı gözlerinle

Ormana düşen o son damlayı yakmayı

Giden herşeyin aslında kalmakla kaim olduğunu

Bensendenöğrendim.

Şimdi nasıl yanmalı geri kalan günlere bir yol var mı

Bir yol var mı çünkü ben eziliyorum her gün gündelik telaşta

Herkes yaramdan atlayıp geçiyor karşı kaldırıma umursuz

Bir terzi cepsiz gömlekler dikiyor üzerime her sabah

Kayıtlara boşluk diye geçiyor tüm bu yaşadıklarım

Anlıyorum bunu allahtan başka çaldığım tüm kapıların kırık oluşundan

Türlü insanların yasında tütüyor benim gözlerim

Benim gözlerim her gün biraz çarpışıyor ölümle

Toprak diyorum toprak, yok başka tanıdık yeryüzünde

Toprak diyorum ne çok olasılık götürdü evimizden

Ayazı yumuşatacak bir cümleye çıkarmak istiyorum tüm bu olup bitenleri

Dinliyorum kendimi bir şarkının etimi dağlayan nakaratında

Benim bir adım var iflah olmaz benim bir kalbim

Benim bir kalbim var içinde bir de allah

Yani bu kadarım ben

Suyun toprağa küsmesi kadar.