Kıraç bir coğrafyadır insan

Acılardan sonra

Ne suzinak santurlar kalır

Ne Mevlevi neyler

Sonra uslanır seherlerde kalbi

İçinden nehir geçen bir şehre döner

Avuçlarından kuşlar uçurur insan

Göğün salkımlarıdır uzanır

Eleğimsağma minareler

Çoğul bir çağdan çağlara

Uzanan sevda boylarında

Safran, gül ve pervaneler

Bir gülün sürgünü olur insan

Kısık bir hüzne dönüşür

Usul bir sese ki

O

Bir sevda askeridir oysa

Geceye ay ışığı, gündüzün isyanı alaca

Boynu vurulmuş bir derviş kederidir

İçinde sır eyler acıyı sevdaya tutulunca

Gölgesine erişemeyen bir kavaktır zaman

Döker yapraklarını ölümün yitik gölüne

Bir fetret akşamı sayarak dünyayı

Bir aşiret düğünü gibi çoğalır insan

Büyük imalarla geçer küçük defterlerden

Sorulur sevdanın, sabahın ve gülün hesabı

Hesabı görmeden gidenlerden