Şu büyük nehri koşan kırmızı gözlü, babamdı

Saltanatım bir avuç övgü az biraz şandı

Gölgem arşınlarken benliğin peşini

Teraziler kesti ensemi ve kalın bileklerimi

Yadırgadım ve hatırladım Kabil atamdı

Sağrısı, soluğu, yelesi tutuştu kırmızı gözlerimin

Bir demet çiçek sundu hırsıma mağlubiyetim

Merak ve iştihanın tesellisine sığındım

“Fakat altında ezildim bir büyük dağın”

Akan su hepten neslimi ünlüyordu

Zirveler kavruluyor soluğun buz tuttuğu yerden

Yılanlar ve sırtlanlar

Kanatlanmış geçiyordu içimden

Ve büyüdü gözbebeklerimden daha çok dağ

Açıldı, içinden duyuldu sesim

Dağ ceylanları yitmişti derinliğinde

Şimdi bir yamaç kaymasını omuzlasam

Bir ceylan gözüne karşılık

Nam vermek için doğrulsa babam

Suya bir hu üflese

Belki eski suyolları açılır

Ak pınardan saf süt isteyen sabiler uyanır