gün biterken yanaklarında gölgeler soğur biraz

sonra bilemem hangi sevgiyi kovar kokusu yorgunluğun

içindeki yağı akıtır ahşap bir kapı alnımızda

aldanış ömrün ırmaklarından yavaş yavaş geçer

senin kan biriktiren kalbinde ellerimiz alkış tutarken

yanımızdan diri ama duyarsız adamlar geçer

ben gidiyorum artık benzersiz bir öfkeye

bir uçurum eklemeye yürüyüşleri kuşatan saatlere

duvarları yıkıp onları aşan her söz işaret ediyor

işaret ediyor yamuk bir tarladan geçen it sürüleri

üçgen bir evde her türlü göğe alışık insanları bekliyor

koltuklar ve onların alçak seslerini işiten aynalar

işaret ediyor pencereler, dışa açılıyor, tam ışığın yönüne

her akşam sabun kokan ellerim yıldızlarla yalan

söylerken benindeki kanı kurutmaya gidiyor

dönmek için geldik ne de olsa kendine hayran eve

yine sözün bittiği yerden korkular geçiyor

uzakların anlattığı bir şey olmalı iklimler mesela

mesela patagonya zor bulunur bir haritada

mesela siyah kargaların ölümü çağrıştırması

ağaçların bir eve dönüşmesi kuzgunlar kovulurken

kesilmiş ve yontulmuş bir orman ağacı dönüşürken eve

bize bakıyor büyük ayı gittikçe yol uzuyor

yerde beton ve kavga başlıyor

doğu guta ölürken bizim içimizden nasıl ‘yaşamak’ geçiyor

bu şehrin sokakları bilir bir kıymık gökten iner

bir vadiye ağlar bu tepeler bu yurttan uzak bloklar

bu uykusuz geceler sabahı dar eder

beddua edilen batı’dan gelen bir rüzgar geçer

ismail biz şimdi eve dönüyoruz değil mi

çocuklarımız bekler pencerelerde beş yaşında kızım var

beş öpüşle beni dünyada mesut eder

ona bir rüya gördüğümüzü söylüyorum

haberlere ansızın bakarken ekran hep kan

hep kıpırdayan dualar kalbimizi kazıyan

gülüşleriyle dünyanın en şanslısı ben oluyorum

en güzel araba bizim evin önünden geçiyor

böyle çok mesut olduk ama bir şey eksik ismail

beş vakit beş defa camiler dolup taşıyor

durup baktığımızda şu cıvıl cıvıl parklara

bir savaş çocuğunun okuyacağı aşk şiiri

ocakta yanan ateşin içine düşüyor

cennet neden açlıktan ölen bir çocuğun düşlerinde

çiçek açıyor