Mevsimler gelip geçecek, hep gelip geçtikleri gibi âdet olduğu üzere. Her biri kendi şarkısını söyleyip gidecek. Her biri bir nöbet devredecek. Bir akşamı sabaha bağlayacak. Bir ikindiye hüzün dolduracak. Hangi gün var ki akşam olmamış, hangi mevsim ola ki sona ermesin?

Kış sırasını bahara verirken uzun gecelerin bereketini, kısa günlerin telaşını, soğuğun sükûnetini, hayatın sevincini, ölümün kederini miras bırakarak geride, sessiz ve büyük bir gemi gibi ayrıldı limanından.

Bir kış daha geçti dolaksız kan denizi. Yazdık, yandık, yakıldık, söyledik, eyledik, oldu, olmadı. Gelen durmadı, giden gelmedi. Doğan büyüdü. Büyüyen göçtü. Bir mevsim de böyle geçti.

Ölümün şarkısını söyledik bu mevsimde. Her yerden ölümün kederli ağıtı yükseldi. Olsun du! ‘Ölüyoruz demek ki yaşanılacak’ dı! Öldük de bitmedi ölüm. Arakan’da, Guta’da, İdlib’de, Hadramevt’te, Sina’da, Mısır’ın zindanlarında, Kandahar’da, Trablus’ta, Bingazi’de, Cenin’de, Hanyunus’ta. Bir kış daha geçti dolaksız ve çıplak. Kan denizine basarak yürüdük. Kan kustuk, ekmeksiz ve susuz geçtik günlerden. Gazlarla öldürüldük, silahlarla, bombalarla. Evlerimiz yakıldı, ocağımız yıkıldı.

Kıştı, soğuktu, hava alabildiğine boğuktu. Bombalar ve silahlar çoktu. Öldük öldük de ölümü bitiremedik. Bitmiyordu ölmekle. Ölmekten yorulduk da öldürmekten yorulmadı zulüm.

Kış uykusu bitti ve geldi baharın coşkulu bereketi. Tabiat uyandı, toprak gönendi, ağaçlar kıyama durdu, börtü böceğin ayaklarına can geldi, kuşlar göğü süsledi artık. Denizler en asil rengini kuşandı. İnsan bir tabiat içre, tabiat bir âlem içre! Her şey uyandı bahara da, bir insan uyanmadı ölümlere, zulümlere, ayrılıklara.

Şimdi baharla yeniden gözümüz aydınlanıyor, yeniden bir umut ağacı büyüyor gözlerimizde. Toprak el veriyor, nehirler müjde. Kızlarımızın örgülü saçları savruluyor çiçeklere. Çilli yanaklarından öpüyor kelebekler. Yeni bir şarkı söylensin bahara. Gelecek zamanı kursun imanın güneş yüzlü çocukları. Bizim bahçelerimiz yeniden şenlensin. Ocağımız tütsün.

Ey umudu günde beş vakit zamana taşıyanlar! Ey kelamın gül yüzlü çocukları! İbrişimleri al, gözleri kartal, elleri battal kahramanlar!

Bir bahar denizinde büyüsün gözleriniz. Ölümlerin soluğu kesilsin şarkınızla. Bitmeyen kışlara bir nefha üflensin soluğunuzdan. Bahar sizin müjdeniz olsun zamana. Hikâyemiz böyle yazılsın, şiirimiz böyle torlak söylensin, marşımız böyle gürbüz okunsun. Bu duaya bütün tabiat âmin desin. Âmin desin melekler. Âmin. Âmin.