kaftanlı türkülerin notasız dudaklarıyla

öpülür bir kadının kınalanmış saçları

köpük köpük evlere asılan umutları

közlenir ağıtları ve saklanan gözyaşı

dağların eşiğinde tarih sayfasının dışında

kıraç toprakların ekin kökleri

tenime biriken güneş yanığı

bir çileye açılan gedik, moraran gece

aşkın tunçla bilenmiş tanığı

tiftiklenen kilim, örselenen hayatın içinde

tevazu gibi serilirdi ayaklarıma

onunla diz çöküp beklerdim uzamış hasreti

mektep sıralarında sürgün heyecanlarım

büyüyen dileklerim sanrılarım ve endişelerim

aymazlığın eşiğinde uzanır alıçların gölgesine

çocukluğumun ardına düşen umudun resmi

ekmek kırıntısı bir eyyüb sabrı

dökülür başakların sesli mısrasına