gönlümün

kırlara giden patikasına

sereserpe uzanıp

artık bu yoldan

yürümesek diyorum

çiçeği ve kuşları

çobanı ve çeşmesi

katledilmiş bir baharın

ne cazibesi var

artık bu yoldan

yürümesek diyorum

suyu çekilmiş ırmağın

içli bir türküsüdür bizimki

bir ırmak ki

yediyi yetmişi suvaran

bir ırmak ki

ürkek tayları yağız atları şahlandıran

bütün sapaklarından

kösnül kokular gelen

garip bir devrandır dönüyor işte

dönüyor değirmenler dönüyor eflâk

çocuklar ki

anlatılmaz bir şaşkınlık içinde

uzanıyorlar evrene

hep korku hep endişe

soruyorlar nerede harita ve pusula

çocuklar zamansız açılmış parantez içinde

ne desem

yaşamın katmanlarından büngüldüyor kirli ark

ne desem

çatlamış bir kere kadîm fanus