kalbim

kırık bir neyi andırıyor

gönlümün sararmış yaprakları arasında

bir yaralı kuş seğiriyor durmaksızın

açılıp açılıp kapanıyor kapılar

gittikçe kabarıyor

zulmün ve ömrün yaprakları

kuruyor işte

çocukluğumuzda gürül gürül akan çeşmeler

boz bulanık bir pusula

ortasına yıldırım düşmüş bir ağacı gösteriyor

bir çocuk gibi günlerce

Alâeddin' in sihirli lambasını aradım

Kızıldeniz kıyılarında koştum yalınayak

"açıl susam açıl" dedim kendi mağaralarıma

yutkundu, cevap vermedi yalçın kayalar

kayalar ki dağları ayakta tutar

sen ve ben

yani hepimiz o renksiz ırmakta akıyoruz

ne mümkün uçurtmalara takılıp kalmak

mümkün mü Hızır gibi ebediyen yaşamak

ve bir gün ağlamak diye bir şey olmayacak

büyülü efsaneler, Dede Korkut, Kesikbaşlar

bir gün toprağın duruşması başlayacak