sensizliği üçe katlayan sabırdır yüreğimin sargıları

asma çardağının altında ağır geçiyor mevsim

bu şiirden kötüsün paslı rengiyle ıslatırken bizi yağmur

diş ağrımızın ıslık çalan dokunulmazlığı kadar

gece gezmelerinde alışılan ürkek fısıltıyla

gül kurusu üzüntü ve eksik bir korku gibi

aynı ağıdın âhlarıdır sevdanın ateşi bahar bahçemizde

yorgun şahdamarımda üç bilinmeyenli kanamalar

ölmeyenler anlatsın acıyı çekenlerin yerine

beni ince bir sesle kıran aynı yeşilin tonlarıdır

dilim kılıç kuşansın yontulmadan önce

sözün bittiği yerdeki noktayı gözünden vuracağım

ezilen karıncanın çıkardığı ölüm gürültüsü çıldırtacak beni

yasaklarla kuşatılan çocukluğuma geri döneceğim

hüzün içimizde sığınacak yer ararken susuz ve çiçeksiz

toprak kan kokacak parantez içinde

seferi olanlar da gül sevgisiyle ölecek

sus ey karanlık bekleyenler eksiğini tamamlasın

içimizde yandıkça eriyen mum ışığında

bırak da havayı ağırlaştırsın masumiyetimiz

aydınlansın iğne oyalı akşamlar

gül kurusu üzüntüler eksik bir korku gibi

paslı rengiyle çocukluğumuzda kalsın