Dosta Mektup
TEMMUZ Sayı: 36 - Ekim 2019

Sevgili Dost!

Sana geldim. İçimi dökmeye, gönlümdekileri seninle paylaşmaya. Kapın her zamanki gibi açıktı. Uzun süredir beni bekliyormuşsun gibi bir izlenim edindim evin halinden. Ne yazık ki evde yoktun. Ben de bu mektubu yazıp bırakmaya karar verdim.

Seninle görüşmeyeli uzun zaman oldu. Zira sen yurt dışındaydın ve seni görmek o kadar da kolay değildi. Lakin geçen zaman bir balon gibi söndüremedi dostluğumuzu. Aksine yıllar geçtikçe dostluğumuz derinleşti, toprağa kök saldı.

Gerçek dostluklar da zamanla anlaşılırmış. Zor zamanlardan geçtik. Bazı arkadaşlıklar okyanusların derinlerinde kayboldu. Gündelik çıkarların peşinde yitip gitti. Yaz güneşindeki bir penye gibi soldu. “İyilik, vefa, tevazu, kadirşinaslık” gibi değerleri tarihin çöp sepetine attık. Önce ekmekler, sonra tütünler bozuldu. Elimizde bir tek dostluk kaldı. Bir kutup yıldızına benzeyen dostluğa sarılarak hâlâ yönümüzü bulabiliyorduk. Günümüzün yaldızlı değerleri “para, şöhret, mevki, kariyer, karizma” geçiciliğin güneşinde solmaya, yok olmaya mahkumdu. İmaj, gösteri ve gösteriş dünyasında elimizde kala kala bir dostluk kaldı.

Seni gerçek bir dost olarak bildim ve belledim. Gündelik çıkarların ötesinde hep sen vardın. Ne zaman hayat yükünü artık kaldıramayacağımı düşünsem senin umut aşılayan sesin odamı ışıtırdı.

Dosta gitmekten bahsederdin. Gecenin en koyu, en umulmadık anlarında bir dostu uyandırmak gibisi yoktu. Dost varsa başkaları olmasa da olurdu. Dostluk hayat yükünü kaldırmaya yeter de artardı bile.

Bazen kendimden korkardım. İyi bir hayat oyuncusu değildim. Hep yeniliyordum. Yine deniyor yine yeniliyordum. Daha iyi bir şekilde! Sokak çocuklarından dayak yediğim de olurdu. Kendi yalnızlığımın kuyusuna düşüp içli içli ağladığım da. Derdim ki ben bu hayatı beceremiyorum. Sana gelip sarılmak isterdim. Bu duygu tek teselli kaynağım olurdu.

Sen gözyaşlarımı silerdin bir anne gibi. Ayağa kalkıp başaracağımı söylerdin. Gülümseyişin en büyük umudum olurdu. Gözlerinden aldığım umut ışığıyla yeniden tutunurdum hayata. Oyuna yeniden girerdim büyük bir şevk ve heyecanla. Senden aldığım ilhamla kâinat kitabını usul usul okurdum.

Dostum seninle neler paylaşmadım ki bu hayatta? Kırılganlığımı, üzüntülerimi, ezikliğimi, yenilgilerimi hep sana anlattım. Zaferlerimi ve sevinçlerimi de. Sen vardın ve bana yetiyordun. Bazen yanı başımda, bazen çok uzaklarda olsan da yetiyordun. Senden başka zenginliğe ihtiyacım yoktu. Dudaklarından heyecanla dökülen kelimelerin gönlümdeki pası alan bir cila oluyordu sanki. İyi ki vardın. İki gönül bir olunca samanlık seyran olur demiş atalarımız. Zor zamanlarımızda dostluğun ateşinde ısınıyorduk. En zor anlarımızda, örneğin beş yılda bir iflas ettiğimizde, birbirimizin ellerinden tutarak ayakta ve hayatta kalabiliyorduk. Bundan ötesi can sağlığıydı.

Bir zamanlar biz de gençtik. Çocukluğumuzu, ergenliğimizi olduğu gibi gençliğimizi de dolu dizgin yaşadık. Fütursuzca ve umarsızca! İçimizden geldiği gibi! Sevdik, sevildik. Âşık olduk. Sevgililerimize mektuplar yazdık, geleceğe dair soft hayaller kurduk. İstanbul’da âşık olmadan bu şehirden ayrılmayayım diye Allah’a dua etmiştim. Pek çok duam gibi bu da kabul oldu. Sonra sevdiğim bir sultanla evlendim, çocuklarım oldu.

Sen uzaklarda olsan da hep benimleydin. Sıra dışı kişiliğin vardı. “Ne yapıyorsun?” diye sorduğumda acayip cevapların olurdu. “Dağa çıkıyoruz hocam veya çatıda anten tamir ediyorum.” derdin.

Dostum zaman geçti ve biz de yaşlandık artık. Ama dostluğu her şeyin ötesinde belledik. Onda gündelik çıkarların ucuzluğunu yaşamadık. Geçici hazlar peşinde değildik. İyi ve ideal olanın peşinde koştuk yıllarca. Başkalarının o ateşi çalıp söndürmesine izin vermedik.

Şimdi düşünüyorum da iyi ki bunları yaşamışız. Senin varlığınla hayattaki her şeyimiz güzel olmuş. Hayat oyununda ışıksız ve suflörsüz kalmamışız. Senin varlığın hayattaki en büyük zenginliğimizmiş.

Sevgili dostum, sana geldim. Anılarımı tazelemeye. Kaldığımız yerden hayat oyununa yeniden başlamaya. Gidebileceğim senden başka kimsemin olmadığını sen de biliyorsun. Ve seninle dünyanın güzelleştiğini, bahçelerin yeşerdiğini, şehirlerin ferahladığını!

Dostum, -şayet evdeysen- gönül ve kalp kapını bana bir daha açar mısın?

Ercan Ata Arşivi