Mazisini Arayan Kadın
TEMMUZ Sayı: 36 - Ekim 2019

Genç kadın bebeği annesine bırakıp aceleyle hazırlandı . Ütüsüz giyilebilecek bir şeyleri üstüne geçirip dışarı çıktı. Önce postaneye uğrayıp sonra alışveriş yapacaktı. Aslında işler bahane sadece biraz yalnız kalmaya ihtiyacı vardı. Evinden ve üzerine yığılmış sorumluluklardan kaçar gibi uzaklaştı.

Eşinin görevi nedeniyle bir süredir yurtdışında yaşıyorlardı. “Çocukluk insanın anavatanıdır” ya hani, yıllar sonra yeniden bu mahallede olmak “gurbetten yuvaya dönmek” ifadesini tam anlamıyla karşılıyordu.

Sokağa çıkar çıkmaz derin bir nefes aldı. Yapması gerekenleri bir kenara koyup adımlarını gelişigüzel atmaya başladı. Ayakları alışık olduğu eski bir güzergâha taşıyacaktı onu, biliyordu. Biliyordu bilmesine de yol, o eski yola hiç benzemiyordu. O güzelim Rum evleri ve sokağa taşan bahçeleri yıkılmış, yok olmuştu. Yerlerine hepsi birbirinin benzeri; ruhsuz, soğuk apartmanlar dikilmişti. Gördüğü bu değişim kadını hayrete düşürdü.

Neyse ki oturdukları evin bulunduğu site hala yerindeydi. İsmiyle müsemma Huzur Sitesi. Binalar zamanın yıpratıcı etkisinden fazlasıyla payını almıştı. Bahçeyi ise umduğundan daha bakımlı buldu. Meraklı birileri ilgileniyor olmalı diye düşündü. Bu sitenin ilk sakinlerindendiler. Hatta taşındıklarında bazı daireler henüz tamamlanmamıştı. İnşaat bitirilip boş daireler birer birer dolarken oradaydılar.

Sitenin bahçe duvarına bitişik dar patikadan yürüyerek yola çıktı. Mezarlık duvarının dibinden devam etti. Ağaçlar ne kadar büyümüş dedi içinden. Duvarı beyaza boyamışlar. Oturacakları evin cephesi mezarlığa bakıyor diye üzülmüştü annesi ilk zamanlar. Ama sonra bu manzarayı hepsi benimsedi. Eskiden mezarlığı taş duvar değil dikenli tel örgüler sınırlıyordu. Küçük kız okula gidip gelirken mezar taşlarını okurdu. Sakin sessiz komşularının kimler olduğunu merak ederdi. Mezar taşı okumanın unutkanlığa sebep olduğunu duymuştu elbette ama buna pek aldırmazdı.

Mezarlığın bitiminden sola saptı. Tek katlı evlerin ve bahçelerin arasından geçerek tren yoluna, oradan da meydana çıkardı bu sokak. Şimdiyse eski halini hatırlatacak tek bir ev kalmamış hatta sokağın yönü bile değişmiş. Bu değişim tedirgin ediyor kadını. Çünkü geçmişi bu sokaklarda kayıtlıydı. Artık hatırlayamaz çocukluktan genç kızlığa doğru attığı adımları.

Onlar taşındıklarında yeni gelişmekte olan bir muhitti burası. Sitenin etrafında tütün tarlaları vardı. Evin yakınındaki incir ağacının altında piknik yaparlardı. Tarlasını, bahçeli evini müteahhite verip yerine birkaç daire ya da dükkan almak çok karlı gelmiş olmalı insanlara diye düşündü. Oysa koskoca bir köy kültürüyle ve hafızasında kayıtlı hatıralarla beraber yok olmuş. Ondan başka bunu dert eden kimse var mıydı acaba merak etti.

Ne aradığını bilmeden yeni yapılmış evlerin arasından yürümeye devam etti. Tren yolunun bir kısmı hala duruyordu. Hatta üzerinde geçmişi hatırlatan bir vagon da vardı. Belediye eski bir taş evi restore edip müzeye dönüştürmüş. Seydiköy evi diye ziyarete açmışlar. Genç kadın oraya girdi. Biri yatak odası, diğeri oturma odası ve bir de mutfaktan müteşekkil bir köy evi. Evin arkasında küçük bir bahçe. Bahçede kilim dokuma tezgahı, taş değirmen, çiftçilik yapmaya yarayan birkaç alet-edevat ve bir de su kuyusu var.

Açıkçası bu ev kadın için bir şey ifade etmiyor. Çünkü eskiden de evlerin içine girmezdi. O sadece sokaktan geçip giden bir yabancıydı. Bahçeden taşan ıhlamur ağacının kokusuna aşinaydı. Yola dökülen dutlara. Taş evin sarı badanasına. Arnavut kaldırımına. Sokak aralarında ip atlayan, top oynayan çocuklara. Oysa şimdi bunların hiçbiri yoktu. Kadının mazisi artık kayıptı.

Mezarlığın başladığı noktaya geri döndü. Burası onların okul yoluydu. Evlerine en yakın bakkal beş yüz metre mesafedeydi. Ekmek ya da yoğurt lazım olursa küçük rüşvetler karşılığında bakkala giderlerdi. Bir keresinde yeni açılan büyük markette; saçları fosforlu yeşil renk ipten, pembe tulumlu bir lahana bebek görmüştü. İsmi kiraz kızdı. Bebekle oynayacak yaşı geçmişti aslında ama yine de onu çok sevdi.

Bir gün okul dönüşü, annesi o çok istediği bebeği alabileceğini söyledi. Okul formasını bile çıkarmadan koşa koşa giderken içinden "inşallah hepsi satılmamıştır" diye dua ediyordu. Nefes nefese eve döndüğünde bebeği sımsıkı tutuyordu kucağında. Göğsünden sızan süt gömleğini ıslatınca daldığı hatıralardan sıyrıldı. Genç kadının eve dönme vakti gelmişti.

Hilal Takmaz Arşivi