Son Eylül Akşamı
TEMMUZ Sayı: 36 - Ekim 2019

Sokak lambasının aydınlığında soğuk rüzgârların estiği sessiz bir eylül akşamıydı. Eylül ayına hüzün ayı denirdi eskilerden beri. İlahi aşk veya beşeri aşklar uğruna nicelerin canlarını verdiği bir aydı eylül. Kimi dünyasını mamur ederken kimisi başka dünyalar arardı bu ayda. Eylül, kimsesizlerin, yoksulların hayatında, bir umuda bağlanmışların umutlarının yıkıldığı bir aydı. Eylül ayında hava kendisini sıcak akşamlardan soğuk rüzgarların estiği bir havaya bırakırken geceleri rahatsız eden sivri sineklerde ölmeye başlardı. Evlerine çekilmiş mahalle sakinleri birer birer ışıklarını kapatırken yatsı namazını kılmamış olanlar günün son enerjisi ile namazlarını eda ederdi. Vakitlerin öne gelmesiyle yaz ayının bitip kış mevsiminin başladığını böyle anlardı hacı amcalar. Bir de ayaklarda sızlanmalar başlardı. Kimi zaman “şu romatizma ne melanet şey” diye söylenirlerdi. Cam önlerinde oturan yaşlı teyzeler mahalleyi zabıt gibi takip ederlerdi. Mahalle içerisinde bir kapı sesi duyulsa hangi evden geldiği belli olurdu. Yan komşunun gece saatlerine kadar gezen oğlu mu yoksa karşı komşunun gece bekçisi olan kocası mı olduğuna dair tahminler yürütülürdü. Mahalle içerisinde herkes birbirinden haberdar olurdu. Düğünler birlikte kurulur, cenazeler birlikte kaldırılırdı. Apart köşelerinde sessiz bir ölüm ünlülere has bir şeydi. Ara sıra bağrışan köpeklerin sesi gece uykusuna yatmış çocukların rüyasına girmeye çalışan karabasan sesi olurdu. Oysa ne zaman bir araba farı camdan içeri girse duvarda belirsiz siluetler oluşturur, çocuklar hemen yorganın içine girerlerdi. Her şeyden önemlisi, yaz kursunda ezberlenen dualar bir bir hatırlanmaya çalışılırdı. Pazar akşamında yıkanan çocuklar için pazartesi sendromu pazar gecesinden başlardı. Yapılmamış ödevler akıllara gelir, oynanmamış oyunlar kalpte bir sızı gibi kalırdı.

Bir zamanlar yorgun sokak lambasının ışığı altında yatan yaşlı bir köpek de bu mahallenin bir ferdi idi. Sabahları mahallenin çocukları tarafından beslenir, akşam olunca meşhur köşesine geçer ve miskin miskin uyurdu. Geceleyin ağrıyan yerlerini hareket ettirmek için kalkar, biraz genleşir ve tekrar yatardı. Sokak lambası altında yalnız başına yattığı halde bu yalnızlık ona has değildi. Onun gibi nice insan yavrusu da dışarda aç ve evsizdi. İnsanlar ona bakarak bu gerçeği görmekten korkarlardı. Belki de bu yüzdendi hayvanlara olan öfke. Hayvanlar onlara gerçeği, hayatın faniliğini anlatırdı. Mahallenin bu yalnız köpeği aynı zamanda huzur evi köşelerinde evladını bekleyen anneleri-babaları da hatırlatırdı. Ve bir kez olsun onları yalandan ziyaret etmek yerine; kendilerini onların yerine koymaları gerektiğini yüzlerine vururdu. Mahallenin yaşlı köpeği esen sert rüzgarlarla iki büklüm olur, sıcaklığını korumaya çalışırdı. Pencerelerden bakan çocukların aklından nice hayaller geçerdi. Ona bir ev, bir battaniye ve rahat bir yatak hazırlamak isterlerdi. Ve büyükler buna müsaade etmedikleri gibi camlardan da uzak tutmaya başlamışlardı çocukları. Çünkü balkonlu evlere hasret bir geçmişin camlara tahammülü yoktu artık. Belki bu yüzdendi hayata olan sert bakışları. Hayatın sertliği insanların kalplerini de bir taşa döndürmüştü. Oysa nice taşlar vardı ki içlerinden insanlara faydalı sular fışkırırdı. Camlardan uzaklaşan çocuklar bu sefer ellerine verilen cam ekranlara bakmaya başlamışlardı. Cam ekranlar karşısında kalpleri ne kadar kararırsa kararsın ebeveynleri o kadar memnun oluyordu adeta. Geleceklerini ateşe atmak sadece dünyevi anlamda önem taşıyordu onlar için. Çocukları iyi bir meslek sahibi olduktan sonra gerisi pek de önemli değildi. Ve bilmiyorlardı camlardan bakmayan, gönül dünyaları harap olmuş çocukların bir gün kendilerini bir sokak lambası altına, sert bir rüzgara bırakıp gideceklerini...

Mücahit Akıncı Arşivi