Neyse Halim
TEMMUZ Sayı: 36 - Ekim 2019

Kahvenin zaten az olan köpüğü fincanın kenarlarına doğru toplanmış, ortada Kıbrıs haritasına benzer bir şekil ortaya çıkmış. Adanın ince uzun kısmı beni gösteriyor. Falcı baksa işi kolay "size Kıbrıs seyahati görünüyor" diyecek, ben de kafasına bastonu indireceğim. Hakikate kapanan kulaklar hurafeye ne kadar açık. Bu saçmalıklara inanan, vakit harcayan o kadar çok insan var ki. Yarı açık pencerenin önünde tül perde oynaşıyor. Kâh dışarı çıkıyor kâh içeri giriyor.

Elimde elif-ba, ne zaman okumaya başlasam bir uyku bastırıyor ki sormayın. Sanki günlerdir uyku uyumamışım, bazen cüz elimden düşüyor, bazen başım yana kayıyor. Hâlbuki hepsi boş, gidip yatsam öldür uyuyamam. Diyorum ya garezi elimdeki elif-baya.

Bu yüzden bir kahve rica ettim hanım kızımdan, kırmadı sağ olsun. Kahvenin dumanı tüterken mis gibi kokusu doldurdu odayı. Rayihası aslından güzel içecek nasıl da dağıttı uykumu. Tekrar dersime döndüm. Mahalle imamı benim gibi bir kaç ihtiyara nasıl tahammül ediyorsa kurs açtı, her akşam namazından sonra bize Kur'an öğretiyor. Öğretmeye çalışıyor desem daha doğru olur şimdilik. Ben hayli ilerledim, işi sıkı tutuyorum o yüzden. Hoş ben sıkı tutuyorum da beni kim tutacak, yaş gelmiş iş bitmiş…

-Dede dersine mi çalışıyorsun?

Orhan yanıma gelmiş merakla soruyor. Dedesinin ders çalışması biraz da eğlendiriyor onu. Sayfaları usulca çevirip elif-banın baş tarafını açıyorum. Yavrucuk soruyor.

-Bu ne, bu ne? Parmağıyla harfleri gösteriyor.

-Bu fe, bu gaf, bak bu baştaki elif.

-Elif mi? Ya bu yanındaki.

-Bu da be, bak kayığa benziyor.

-Bu da be, bu da be!Yanındaki harfleri gösteriyor. Henüz harflerin farklarını göremiyor.

-Yok, bak onun üstünde iki nokta var, benin altında bir nokta. Bu da se onun üstünde üç nokta.

O ne, bu ne konuşurken annesinin başı mutfağın kapısından uzandı. Sertçe seslendi.

-Orhan dersini yaptın mı?

Çocukcağız suçüstü yakalanmış gibi endişeyle gözlerime baktı, sonra

-Az kaldı anneciğim. Telaşla odasına çekildi.

Ben de dersimi açıp kaldığım yerden devam ettim.

Saate baktım namaz vakti gelmiş, abdest tazelemeli, yol da var. Kalktım, hazırlığımı bitirip dışarı ayağımı attım. Tam kapıyı kapatacakken tereddüt ettim, sonra tekrar kapıyı aralayıp içeri doğru.

-Ben namaza çıkıyorum, diye seslendim. Hanım evde yok, biraz sonra içerden belli belirsiz "Allah kabul etsin" sesini duyunca neşeyle yola koyuldum. Bir yandan da kendi kendime mırıldanıyorum.

-Amin, amin.

Akşam oğlum evde, işten yorgun gelmiş, hoş beşten sonra televizyon haberlerine daldı.

-Polis korkusu yok ki, dedi. Televizyonda dükkân basan haraç çetesi haberlerini seyrederken.

-Ellerini kollarını sallayarak da kaçmışlar, yuh olsun.

-Allah korkusu yok oğlum, dedim. Bana döndü.

-Yok baba bunlarda Allah korkusu ne gezer.

- Her sokağın, her dükkânın, her insanın başına bir polis koyamayız ama her insanın kalbine Allah korkusu yerleştirirsek bu korku onun polisi olur. Biter mi kötülük, bitmez ama en azından böyle olağan hale gelmez, azalır.

Bugünkü Kur'an dersimden bahsettim biraz. Camideki dersin komik anlarından, hocanın ihtiyarlarla uğraşmaktaki çaresizliğinden. Laf uzayınca ilgi kısalıyor, tadı da kaçıyor. İyi geceler dileyerek uzatmadan odama çekildim.

Ertesi gün Cuma. Salaya kalmadan abdest alıp hazırlandım. Çıkmak için kapıyı aralamıştım ki şansımı denemek ister gibi geri döndüm. Orhan televizyonun karşısına oturmuş çizgi film izliyor. Yumuşak bir sesle ama evdeki herkesin duyacağı şekilde;

-Orhan hadi annenden izin al, beraber cumaya gidelim, diye seslendim.

Sözümü henüz bitirmiştim ki annesi kafasını yandaki odanın kapısından uzattı.

-Orhan benimle pazara gelecek, tek başıma taşıyamıyorum, bari iki poşet taşır.

-Kızım çocuğun taşıdığından ne olacak bu sıcakta yorma çocuğu, diyecek oldum.

-Ya ben ne yapayım, yemek, çamaşır, bulaşık benim halim mi var, her şey benden bekleniyor.

Baktım iş uzayacak usulca kapıdan çıktım. Namazdan sonra Necati Usta’nın dükkânına uğradım. Birkaç bardak çay içip muhabbet ettik. Onun da derdi çocuklar, torunlar her evde aynı. Vakit hayli ilerledi. Eh işi olan adamı meşgul etmemeli.

Eve geldiğimde kimsecikler yoktu. Tam elif-ba kitabımı alıp koltuğun köşesine kurulmuştum ki ellerinde poşetlerle Orhan’la annesi kapıdan girdi. Yorulmuşlar. İkisinin de yüzü kızarmış. Orhan elini yüzünü yıkayıp yanıma oturup televizyonu karıştırmaya başladı. Gelin de mutfağa girip getirdikleriyle uğraşmaya başladı. Tam o esnada kapı çaldı. Orhan bezgin bezgin kapıyı açtı. Kardeşi komşu kızıyla oturmaya gitmişti, neşeyle kapıdan girdi. Onun babaannesiyle arası iyi. Nedense Orhan'a dini bilgiler öğretmeme karşıylarken kızlarında o kadar katı değiller. Nurhancığıma babaannesi bütün namaz dualarını öğretmiş. Sonra ikisi birden yanıma oturup televizyonu karıştırmaya devam ettiler. Elif-banın sayfalarını çevirip kısa sureleri açtım hafif bir sesle besmele çekip okumaya başladım.

El ham dülil la hi rab bil a le min er rahmanirrahim…

Orhan bana yaklaşıp kafasını koluma koydu. Merakla beni takip etmeye başladı. Bir müddet aynı sureyi tekrarladıktan sonra yavrucağızın uyuduğunu gördüm. Kalkıp hafif bir örtü ile üstünü örtüp evden çıktım.

İkindiden sonra eve geldiğimde kendimi yorgun hissediyordum. Odama geçecekken gelin mutfaktan çıkıp koltukta uyuyan Orhan’ın yanına geçti. Elini çocuğun ensesinden sırtına uzatıp.

-Su içinde kalmış, diyerek çocukların odasına geçti. Birkaç saniye içinde elinde bir atlet ve t-shirtle dönmüştü. Uyuyan yavrucağı kaldırıp üstündekileri çıkardı. Elindeki atleti önce kollarından geçirdi, sonra kolayca başından aşırdı. Atlet boynunun altında toplanmıştı. Tam düzelterek aşağı doğru çekecekti ki.

-Bunlar ne, diye heyecanla söylendi.

Orhan’ın sırtında, boynunun biraz aşağısında mor mor çizgiler vardı. İki taraflı bu çizgiler aşağı beline kadar gidiyordu. Ben de yaklaştım, yakından baktım fakat bir şey anlamadım. Gelin telaşlanmıştı.

-Dur kızım bir şey yoktur, sert yerde yatmıştır, bir yere sürtünmüştür, telaş yapma dedim. Dedim ama dinleyen kim. Yavrucak ne oldu, ne yaptın, düştün mü sorularına hayır hayır diye cevap veriyor. Telaşımızdan o da korktu. Allah’tan babası daha soğukkanlı randevu aldım yarın doktora gösterirsiniz dedi, telefonda.

Ertesi sabah çocuk doktorunun kapısındayız. Babasının işi varmış, ben de geleyim dedim, belki bir faydam olur. Ortalık mahşer yeri. İnsan sağlığın kıymetini hastanenin kapısından girince anlıyor.

Sıramız gelince içeri girdik. Doktor gençten bir çocuk, sırtına baktı, gözlerine baktı. Hiç konuşmadan masasına geçti. Bir kağıda bir şeyler yazdı. Sonra bize döndü;

-Şu tahlilleri yaptırın sonuçlar çıkınca kontrole gelin.

-Neyi var doktor bey? diye sordu gelin titreyen bir sesle.

-Şu an bir şey söyleyemeyiz, sonuçları görmemiz lazım.

-Ama… dedi gelin, neden olmuş olabilir, alerji mi acaba?

-Her şey olabilir, dedi doktorum arsızca, bu arada sıradaki hastaları almıştı bile.

-Hiç bir şey de olmayabilir siz tahlilleri yaptırın.

Oradan çıkıp tahlil sırasına girdik. Endişemiz bir iken bin olmuştu. Konuşmaz isek sanki bu olay unutulacakmış gibi tek kelime etmiyoruz. Sessizce beklerken cebimden dua kitabımı çıkardım. Küçücük bir kitap, içinde Kur’an’daki şifa ayetleri Türkçesi ile birlikte yer alıyor.

Okumayı bitirdiğimde gelin merakla elimdeki kitaba bakıyordu. Orhan can sıkıntısıyla ayaklarını sallıyor, biraz sonra karşılaşacağı iğneden korkuyor olmalı.

Kitapçığı geline uzattım. Ayetlerin altındaki Türkçe okunuşunu gösterdim parmak işaretiyle.

Eve geldiğimizde oğlum aradı. Kısaca anlattık, pazartesi sonuçlarla birlikte yine gideceğimizi söyledik.

Ya Şafi, ya Şafi, ya Şafi…

Eve bir sessizlik çöktü. İşler yine yapılıyor, yemekler yeniliyor, uyunuyor, uyanılıyor fakat ne iştah var ne neşe. Çocuklarda bu ağır havayı hissediyor, onların da sesi çıkmıyor. Namazlara erken gidip geç geliyorum. Hep dua ediyorum, torunum için, evdekiler için, herkes için. Evde de hep dua tesbihle geçiyor zaman.

Pazartesi heyecanla doktorun kapısına dayandık, bu sefer oğlum da gelmişti.

Numaramız yandığında hep beraber doktorun odasına girip elimizdeki kâğıtları doktorun masasına koyduk. Doktor kâğıtlara bakmadan önündeki bilgisayardan bir şeylere baktı. Sonra masasındaki sonuç kâğıtlarını inceledi. Yerinden kalkıp Orhan'ı çağırdı. Tekrar sırtına baktı. Sonra masasına geçti.

- Çok şükür, dedi. Bir şeyi yok. Büyük ihtimalle bunlar büyüme çizgileri.

Korkuyla geçen bir haftanın sonunda birden sevinemiyor insan. Merakla sordu gelin.

-Normal mi yani bu çizgiler?

-Normal, herkeste olmaz ama bazen olabiliyor.

-Başka bir şey yok mu yani?

-Olsa bu tahlil sonuçlarında görürdük. Her şey yolunda merak etmeyin. Biraz kansızlık var, güneşe çıkarırsınız ilaca falan da gerek yok.

Sevinç içinde hastaneden ayrıldık.

Ne kadar da az şükrediyoruz. Bu olay sanki bize bunu göstermek için başımıza gelmişti. İnsan böyle durumlarda sevdiklerinin kıymetini, ne kadar çok şükretmemiz gerektiğini yeniden anlıyor. Keşke hep kıymet bilsek, hep şükretsek.

Ertesi gün elif-ba dersime hazırlanırken Orhan yanıma geldi. Her zamanki gibi ilk sayfaları açtım.

-Dede bitmedi mi daha? dedi gülerek

-Yok dedim, bu harf neydi.

-Se,

-Aferin, maşallah oğluma,

-Bak ben öğrendim, sevinçle yüzüme baktı.

Elimle aşağıdaki harfi gösterdim.

-Bu ne?

-Ha

-Yok bu neydi ağzı açık bak, ağzı açık olan neydi?

-Ayın, ayın, bildim.

-Ha’nın tavşan gibi kulağı var bak, elimle harfin altını kapatıp kulağını gösteriyorum.

-Evet, evet bu da hı.

Bir müddet böyle çalıştıktan sonra namaz vaktinin yaklaştığını görüp kalktım. Abdest alıp kapıya yöneldim. Tam kapıyı açıp çıkacakken arkama döndüm. Orhan televizyona dalmış. Kafamı mutfağın kapısına çevirdiğimde gelin kapıdaydı. Bana bakmadan Orhan'a seslendi.

- Orhan hadi oğlum sen de git dedenle, hem hava alırsın biraz. Yine başını çevirmeden mutfağa girdi.

Orhan'la el ele evden çıktık.

Allah.

Hikmet Dündar Arşivi