üstümüzü başımızı ıslatarak

ışıltılı sular içerdik

o mermer çeşmeden

alnımıza değen

bir sevdalı bulut ile

ruhuma ara ara

yağıp duran yağmurlar

suretleridir onun

işte artık kırılmış

o çeşmeye vardım tekrar

ıslatıp yüzümü susuzluktan

öyle gezdim şehri

kalbim suya düşen

bir mendil gibi

hüzün emdi

dolaştıkça terli sokakları

anılardan atlayan

bir kara kedi

dönünce köşeyi

kımıldadı ardı sıra

yere dökülmüş esmer dutlar

gibi geçmiş zaman

başkasının gördüğü

rüyanın içindeyiz sanki

öyle durgun

ve öyle sessiz

kuru yapraklar

saklıyor şarkımızı şimdi

bizler dağılmış üyeleri

eski bir orkestranın

sırt çantamdaki pergelin ucu

etime batıp duruyor

bulmak için elimdeki adresi

ara sokaklarda

artık yabancılaşan bize

gizli değişimle

mavi bir kapı işte

paslı bir tokmak

elimi uzatsam

sanki dokunacak

siyah bir bulut

eriyor içimde o an

girift tüllerin ardından

beliren güneşin altında

doluveriyorum birden

yıllar sonra işte orda

yağmur, ekmek

ve sevda üstüne

konuşuyoruz yine

leylak sesleri

süslüyor gömleklerimizi