dilsiz doğsaydı eğer

mazereti olurdu belki

bezgin bir park heykeli gibi

şehrin ortasında

yaban bir sözlükle

geçip giderdi insanlar yanından

hiç konuşmadan

şair sokakta yine de

görmüyor bunu kimse

her şeyi örten

bir pas çünkü

ağır ağır

yayılmış her yere

şiir sızdıran kalplerin sadece

içinde tutuştuğu

bir garip tepkime sonucu

öyle ki

nisan’ın sanı var

mevsimler bir çürüme

ve ateşle başlar ruhta

teri ve tuğlayı saklayan

parlak camlı binalar

nasıl koca

bir ‘hiç’i yankılıyorsa şimdi

üstünde paralanıyor

satamadığı zenaati onun da

kimsenin umurunda değil

çünkü şiir

yandığımın bu hayatta