çocuk işte…
son kez
dönüp bakıyor
badem fidesinin dibine
sakladığı rüyasına
geçmeden dönemeci
şair…
durup bakıyor
eşelediği serin boşluğa
gömdüğü sözcüklere
yanıp kül olmuş
bir üveyik kalbi gibi
sürçerek acıya
dönüşsün diye
toprağın ve ışığın biçimlendirdiği
capcanlı imgelere
çocuk-şair
şair-çocuk
evlatlarının yüzünü
gamze ile imzalaması
gibi bir annenin
şiir kalıtıyla bağlanmıştır
ikisinin kalbi de
aynı gizle
mühürlenmiş olup görünüyor işte
zamanın ve mekânın dışından bile
çocuk… koşarken birdenbire
dönüştü beyaz bir buluta
geride kalmış koşucular gibi
ağır ağır devam ediyor şair
koşuya duyduğu bağlılıkla
