Büyük surları acılardan örülü kalbim nar

Gibi yarılan bir sevdayı dövüyor bu kar

Biraz yorgun biraz küskün bir nevbahar

Da kalmış bir hasret gibi sevecen rüzgar

Sessiz bir çığlık gibi bu akşam koridorlar

Da hastalar gözlerini kimsesizliğe dikmiş bakar

Ve pencerelerde bir yalnızlık düşer gibi kar

Salındıkça ellerimizden uslu yeminler şakar

Ölüm bir secdeden yüzümüzü acıya yıkar

Da alır haracını kimsesiz çocukların sokaklar

Ne kalbin pençeleri kalır ne yıkıntılı bir duvar

Bir sala okunur arkasından sessiz bir mezar

Mülteci bir sümbül elinde düşen kalbim var

Alır da kederi bir annenin merhametiyle sarar

Salkım söğüt eleğimsağma dik başlı vakar

Karla yıkar kalbini yalnızlığa göçen kuşlar