her ah bir haklılığın olasılığında oyalanır

her sızı bir yüzün çizgisinden tutunur hayata

boşluklarına sıkıştırdığım bir yazgıyı asıyorum

ortasına dünyanın mandalla

doksan derecede yıkanmaz ya hakikat

doğrular, gerçekler birlikte renkleri hani

göğüne toprak karışır çeker boyundan mesela

onlara mı bize mi problematize etmek

hani düşse payımıza yarıştırmak haritaları..

isyan etmek fark etmeye meyyal gibi

wagner’in yüzüğünü ararken

neşet eden “gönül dağı”na tırmanmak misali

tutunamıyorum göğüne sırtını dönmüş bir şehre

kucağında yeri kalmamış o çocuğu

sığdıramam mesela dünyaya

kıtalar hangi rengin

gözyaşlarına bakarak anlarım ancak

yine de çocuklar bir umut ister

toprağı annesinden göğü dedesinden kalma

hayat bu ya bakarsın

rahat manzaralı bir seyirlik tüter sabahlardan

silinir ahlar susar vahlar

nefesler tutulur ortada bir güneşten

merhamet yazan bir haritadan saçılır konfetiler

bakarsın diner yağmurlar kesilir seller

arap kızı gelir yanımıza oturur..

o bizim gözümüzün akı olur

biz onun gözüne kara ..

bakarsın esmerliğinden yeşerir bir dünya…