yine de kötü bir yıl geçirmedik sanıyorum

altın yükseldi ama boşver

dolar durur mu, o hepten çıldırdı

kar, kime kızgındı bilinmez

bizden çıkardı yine bütün hıncını

durup durup patlamalar, bir son dakika:

canlı bomba, bombalar, tanınmaz insan parçaları

merak etme, her şeye rağmen

elhân-ı şitâ’yı elbette unutmadık

ve elbette unutmadık

bir gece vakti, bir dostu uyandırmayı

akıllara ziyan şeyler oldu, kabul

akıl almaz, akla sığmaz neler neler. bereketliydi

kazan’da köylüler

mahsullerini ateşe bile verdiler. bilâbedel.

suriye’den de akrabalar geldi yatıya, çoluk çocuk

fakat en çok meydanlar ve köprü, bire bin

görmeliydin sevgilim. kadınlar, bizim kadınlarımız

terlikleriyle köprülere indiler

yok yok, mesele yaşam tarzımız değildi

ne özgürlükler, özgünlükler, ne bilmemneler

yaşamın bizzat hakkı için sevgilim

yaşamın söke söke hakkı için

kadınlarımız -görmesem ben de inanmazdım-

çıplak elleriyle ateşe ve ölüme giriştiler

işte bir üzgünsem

onlara kırmızı elbiseler alamadığımdan

oysa nasıl romantikti, hatırla!

ıslak ve kırmızı bir elbisenin

ıslak ve cesur bir kadını sarıp sarmalaması

ıslak ve dalgalı savrulması saçlarının

kadının kollarının şöyle iki yana açılması

tuzaklar, ihanetler hiç bitmedi ama

güzel şeyler de gördük bu yıl

atanamayan, iş bulamayan gençler

bir gecede tank kullanmayı öğrendi mesela

alçak uçan jetlere ıslık çalmayı

dostu düşmandan ayırmayı, hepimiz

hepimiz sevgilim, bir gecede

tamam kentsel bölüşümler bu yıl da hız kesmedi, gökdelenler

sonra işte otobanlar, köprüler, tüneller

tamam nimet abla camii bu yıl da cumaları tıklım tıklımdı

ama unutma sınırları bir yıkan varsa bizim gözyaşlarımızdı

biliyorum zor

çocuklarımız… bizim çocuklarımız…

hem yüzlercesini kahpece öldürdüler

ama sen,

yine de umudunu diri tut sevgilim

ne şafak sökmekten ne çatlamaktan tohum

vazgeçmez. vazgeçiremediler.