şimdi bir tacı alıp bir kraldan

alkışlarla ya da vahlarla

taksam kırkımdan sonra yasıma

ey musa’nın Rabbi acı bana

vaktin firavunu etme bilgeliğimi.

gençliğimin diyeti değil asılı kalan alnımdaki

oysa ümmiyim ben, kalbini editleyemem

göğümde bir adın bağışlanmazlığı yapışık

uzanırsa kuyudan Yusuf affedilir yüzüm

sesimi yıkadığım denizler soğutmadı hakkımı

bu benim olmayan hayali, kurup koyan başucuma

gelsin de gölgemin üstüne düşürsün yüzünü.

oysa anlatamıyorum kimseye

askeri pantolon giymek yeterli değil cesur olmaya

kaçırarak yaramı yarimden

kamuya açıyorum hakkımı, geceye yürüyerek

ah Rabbim! cesaret haklının üstünde nasıl da deli…

şimdi gösterimden kaldırılmış yırtık bir afişsin duvarda

geçirip dünyanın ciğerine tırnaklarını sor

“ey delilik! sen ne vakit çıktın koynumdan”

adını toprağına yazdıramazken.

bilmiyorsun hiç etkili değil oysa

eksik planda siyaha düşmek..