iki kaşımın arasındaki bu sökük

varlığımın dikiş tutmamış teyeli.

rahattan bozma lüks bir takıntı bendeki

asansör boşluğundan ittiğim bu güvenmek,

çocukluğumdan aşırıp

akşam eve gelmeyen babaların gölgesine boyadığım.

zor rüyaların gamzesi avutulamaz bilesin

hayatı ölmekle gelin güveyi edemezsin

gülmeyi unutmuş bir annenin gözlerinden

kör olmuş huzuru çekip çıkarmakla…

komşu bir kederin sevincini ödünç isteyemezsin

yüzü gözü kırışmış bir hayali buruşturup atmak kolay.

çikolatayı yeni tanımış çocuk telaşı bendeki

gülmelerim hep avuç içlerinde bayram şekeri

büyük kocaman teyzelerin kemirip semirdiği.

her çocuk hep aynı birikemez

ne bir bisikletin pedalında

ne de bir topun patlağında,

bazı anılar, anları inkâr eder.

ve bazı oyunlar tek kullanımlıktır

büyü ve unut.

oysa harita hep olduğu yere ait…