Kalp cephesinin, medeniyetinin, ocağının çocuklarıydık biz. Güzel, diri ve muhkem duygular manzumesinin süvarileri, bahçıvanları, elçileriydik. Evrenin yatışmaz kalbini, bizim sözümüz, çabamız, ışığımız, şarkımız yatıştırırdı bir zamanlar. Kalbimizde ne taşıyacağımızı da iyi bilirdik, kalbi nasıl taşıyacağımızı da. Aklımıza, zihnimize, düşüncelerimize daima kalbimiz, yüreğimiz, gönlümüz, vicdanımız eşlik ederdi. Sevgi ve merhametimizin bir miyarı vardı; öfke ve kızgınlığımızın bir ölçüsü, miktarı, dönüştüren bir gerekçesi.

“İnsanda bir organ vardır. Eğer o sağlıklı ise bütün vücut sağlıklı olur; eğer o bozulursa bütün vücut bozulur. Dikkat edin! O, kalptir.” diyen bir Nebi (s) ışıtmıştı yolumuzu. Biz, o ışıkla, o sağaltan muştuyla, o herkesin anadilinde terennüm edebildiği şarkıyla girmiştik Rahman’ın yeryüzündeki bahçelerine.

Uzunca bir süredir kırılan, incitilen, zehirlenen o kalbi diriltmek istiyoruz şimdi. Üstümüze çöken evi elbirliğiyle onarmak istiyoruz. Balımızdaki zehri atmak, dilimizdeki kemlik ve kekreliği ayırmak için çabalıyoruz. Yekinip umuda yatırıyoruz yüreklerimizi yine selam ve tevhid ağacının altında. Bir yol açmak istiyoruz çocuklarımıza; bir yağmur türküsü armağan etmek istiyoruz, salkım saçak bir bahar donanması. Evlerine ateşler düşen, karda kışta yeryüzünün bütün salıncaklarından itilen, başlarını dağlara vura vura ve yüreklerini dalgalara çarpa çarpa büyüyen o çocukların sevinci bir kelebeğin ömründen fazla sürsün istiyoruz. Yeryüzüne bir şemsiye gibi kendi minik kanatlarını, merhametli avuçlarını indiren, göğün rahmetini ve doğanın uyanışını herkesten önce duyumsayan o çocuklara devrimci ve süreğen bir bahar armağan etmek istiyoruz. Böyle uğurluyoruz kışı, böyle bekliyoruz baharla canlanan doğanın kapısında. Aşkla, inançla, umutla.

*

Temmuz, 8. sayısıyla karşınızda. Şiirlerden, yazılardan, çizgilerden, söyleşi ve öykülerden oluşan bir söz mâidesiyle, kelam libâsına bürünmüş bir heyecan ve şevk sofrasıyla çıkıyor huzurunuza. Sürç-i lisan ettikse affola.