Çok oturdum günlerin ıssız kıyılarına

Er sabahtan, gün dahi ışımamışken

Ne çok akşamlar ördüm ilmek ilmek

Bilseniz. Dakikalardan, saatlerden

Modern zamanlara küskün turnalar

Ve sahte ışıklardan örülü sanal gökyüzüne

Artık yanık ve içli türkülerde yaşarlar

Bir de o görünmez yolda; gönülden gönüle

Hayırsız çıktı tıpkı yâr gibi, vefasız geceler de

Ben büyütmüştüm oysa onları kavruk göğsümde

Ben beslemiştim gözyaşlarımla, doyabildiklerince

Şimdi kızıl kıyamet; çok görüyorlar yalnızlığı bile

Artık böyle bir yorgun gecenin koyuluğuna gizlenip

Sessizce göçmeye talibim, öz canımı bırakarak dünyadan

Ötelerin ötesine dilsiz dudaksız, kırık gönlümle seslenip

Al beni Ey! Diye duaya duruyorum; al beni buralardan