Güneş kitabını kaldırıyor

bir ev uyanıyor uzakta

ekmeğin buhuruyla yıkanıyor yüzler

kağıtlar yırtık, güvercinler mektup kokmuyor

boyuna yürüyorsun bir caddeyi

kurutulmuş yalnızlıklar, şakaklarda karartı

sokak pervasız kaldırım görünümünde.

bütün bunların ardında toprak rengidir ellerin

gül uzamış avuçlarında, şaşırma

güneş kitabını kaldırıyor,

alnımızda güneşten biçilmiş hüzünler.

toprağın dokuduğu karanfili elime alıp

sesine kafiye aradığım sokakları yürümek,

yeryüzüne gömülmek gibi.

adım atardın, suyu keşfederdik

kaynağını senden bilen sular,

hangi çekmecenin gözünde buldu

annelerin ve papatyaların sakladığı beyazlığı

Yüzün, silinmiş el yazılarında kalan

esrimiş kelime duruluğunda.

bir dağa fısıldıyorum adını

sessiz harflerin kekemeliğiyle.

güneş kitabını kaldırıyor

taş baskılarda aydınlanıyor

yüzünün imgesi