Yüzüm iki yumruk arasında yirmi yaşımdan beri

Sırtımı karton duvarlara yaslamışım, bilemedim

Kimin yanında yürüdüysem sözlerim duyulmadı

Dilimdeki duanın sahibi olamadım

Ellerimden ümidimi kesmeden

Kurban seçilseydim hiç olmazsa

Teslimiyetin gölgesine sığınırdım.

Beni gören herkes neden güler

Bir şey mi var yüzümde, anlayamadım

Ben gülümsediğimde

Herkesin dengesi şaşar, canı sıkılır

Zaten gülümsemem bile iki çizgi arasında

Belli etmem kimseye

Gülüyor muyum ağlıyor muyum diye.

Sana da sarsak adımlarla yürümeyi öğreteceğim

Ölümle sohbet etmeyi her gece uyumadan

Sabaha karşı bir kız çocuğu gülümseyişiyle dünyaya bakmayı

Ancak o zaman sen, dualarımı verebilirsin bana

Yabani gönlümü çantama atıp

Gözlüğümü kırdığımda oluşacak sessizlik

Garip gelmeyecek artık sana.

İçimizden bir bahar yükselecek

Yüzümü yumruklardan kurtardığında.