Sorulduğunda;

Sana, bana, vatana dair ve cümle eşyaya

Demirlersin dilini bir dilsizin dergâhına

Kapılanırsın o kapıya ve kaybolursun

Yittikçe bulursun yitirdiklerini, sabırla

Bir gün terk ettiğinde göğümüzü kuşlar da

Gecemizi birer birer terk eden yıldızlar gibi

Anlarız anlamakta epeyce geç kaldığımızı

Vurularak yercil ışıkların hunhar taarruzuyla

Açıp kapatıyorum ardışık günlerimizi

Gittiği gibi geliyor, üstü başı hüzün çamuru

Dur diyor umutsuzluğa, sakin ve mütevekkil

İnsanlık bir nurlu elin dokunmasını bekliyor gibi

Bir dehlizin diplerinden geçiyoruz birlikte

Sesimizin yankısı yok, kulaklarımız yalan çöplüğü

Avuçlarımız kan deryası, boynumuzda ağır bir vebâl

Yıllarca sükût etsek de zordur arındırmak gönlümüzü