çocuk aklımda gizli sevdaların inadı gibisin

kavgayı öğrenerek geldin dünyaya yeniden

yaşadın savaştın yaralandın ve öldün

şükür çığlıkları içinde

kendi biçtiğin saten kefene büründün

tenimde yanmaya yeminli gelinciğin sütü kesildi

ruhu eriten siyah griler arasında büyüdü içindeki isyan

yaşamak bahanesiyle kısmetini bekledin

elinden tutulmamış dizelerden bütün yollar sana çıktı

yüzüstü bırakılmış yalnızlıkla inatlaşmaya korkan

karlı dağların adını verdiler sana

çığlığı önceden atılmış sevinçler umuyordun

takvimlerin göstermediği şekersiz bayramlarda

gül kokulu mevsimde eli yüzü düzgün sancıyla üşüdün

sonra içimden gitmeye karar verdin

batarken kızıla bulandı seni bende unutan güneş

bahçemde elleri kanayan tomurcuğun gözleri doldu

alıştın bütün sözlerin sonuna üç nokta koymaya

alfabesinde a sesi olmayan adını yazamaz oldu

tenimde üşüyen kar tanesi ateşimde boğuldu