Atası söz derler şairin

Kaç mısra yazdım çizdim de geçtim

Vefadan yoksun saadet asrın

Cennetini bir çırpıda yaktım da geçtim.

Eziyet sunan vurgun zamanı

Aşka küfreden azıtmış çağın

Bent bent kurulmuş zevk tuzağı

Bir göz ucuyla yıktım da geçtim.

Yaratandan kaçar yaratık olan

Aslını kandırır münafık duran

Bir testi şarabı önüme sunan

Bir bağ üzümü ezdim de geçtim.

Gündüze ve geceye yemin olsun ki

Aya ve güneşe tapana inat

Büsbütün irin sarmış kainat

Bir neşter vurdum biçtim de geçtim.

Bu şaheser denilen kimin imarı

Dikilse önüme sinan mimarı

Yaratandan yoksun kalmış diyarı

Bir taş attım da kırdım da geçtim.

Garp ile şarkın aşkıyla yanan

Mazlumun kanıyla teni boyanan

Zalimi bilip zulme sırtın dayayan

Vicdanlara zehir saçtım da geçtim.

Nefis ile başlayan dili

Fakir fukara bilmeyen eli

Değil alim, evliya, enbiya, veli

Huzurdan attım kovdum da geçtim.

Her ne dediysem kendi özümden

Mert adam dönmez doğru sözünden

Eğer ki düştüysem senin gözünden

Azrail’i önüme kattım da geçtim.