Ne aç tilkisi biter bu hengâmesi bol loncanın ne de sinsi zağarı

İçi dışla sınama sen, saçı cenksiz ağartma, üçü beşe yalvartma.

Köçek havası tez bastırır kahraman ocağındaki kısık sesli lapayı

Kolu diyetlik sayma, kılı marifetli sanma, kulu pulla şımartma.

İlk tekmeyi vuran düşenden çok yakınır, yırtıp hemen yakasını

Toku açla tartma asla, oku yayla ayartma, teki çoğa kırdırtma.

Ne kızlar büyüttü bu ekmeği, ateşin başında ne analar çırpındı

Köze hayınlık katma, ize hile bulaştırma, söze kemlik dayatma.

Yiğitliğin estetiğini şarlatanlar yazdı hep, öpüp jonglör yularını

Lire kulak asma hiç, şire dil uzatma, kire pasa boncuk dağıtma.

Ne zaman âdil bir yargıç artık, ne tarih hakikatin dürüst sarrafı

Sele kütük olma, güle yakanı kaptırma, dalı cimin karnına atma.

Öfkesi soğumamış bir gürzle dağıt, ağu saçan şu çaşıtlar hanını

İninde kahpe tutma, önünde av unutma, yeninde yılan oynatma.

*

Ali bezmiş artık dost kinayesinden, düşman tarizinden ey yâr

Dilini tövbeyle yuma, dalını meyvesiz koma, elini taşsız bırakma.