ey toprak duygularımın nemli yanı

gün batımı bayır aşağı gün ışıkları

kokladığım çiçekler üşür saksılarda

avazım çıktığı kadar çoğalan çığlığımla

gırtlağımda kutsal kelimeler

ah domur domur avucuma biriken özlemlerim

çeyrek yüzyıl ömrüm düşerdi dilimin kıvrımına

dokunurdum Gökkuşağı’na rüzgarı uyandırmadan

koşardım betimlenmemiş bir sevdanın peşinde

eğilmeden serin gölgelerin ıslaklığında

karışırdım saklı serüvenin asi saflarına

güç bela taşırdım kalabalıklar içinde geçmişe gömülen adımlarımı

taş avlulara pencere önlerine düşen inancımı kırbaçlayan ay ışığına

omuz verirdim sessizce kanayan gençliğimi dağlayan yangınla

yumuşardı aklımın korkuya dayanan beklentisi

bir çığlık süzülürdü içimde büyüyen fırtınayla

değerdi belli belirsiz yüzüme

dinleyin gençliğimde buza kesmiş nehirler

eskiyen güneşin kırmızısında efsunlu papatya

kareli bir defterin arasında

parçalı umutların üstüne yağan yağmur

susan albümlerde alabildiğine uzak anılara

yürüyemez onlar soğuktur elleri ayakları

patlar tomurcukları yüreğini döken öykülere

mülteci inançlarımla gövdeme biriken yorgunluğum

tez söylenmiş bir şarkının nakaratı

nabzımda atar şiir küllenir ocağımda sözün közü

yılgınlığımı köyün tortusuyla mayalayıp

varoşlarına taşırdım özgürlüğün şafağında

beklerdim gözleri çalınmış şehrin ufuklarında

hırkama birikmiş tozları sokaklara silkeler

bir kaleme tutunurdum nasırlanan ellerimle

içimi dolduran kutsal bir inanç dağlardı kalbimi

ağıdı yanan anaların çok uzakta zindan otağında

acıyla mühürlü hayatların kıyısında

bir maceraya benzerdi kıraç toprakta büyüyen umutları

karanlığın menzilinde koşardı bilinmeze

her sabah çırpınırdı bu simya

bir martının serüvene dokunan kanatlarıyla

saçlarımı tarayıp aynaları yumrukladığım yıllar

kimseler anlamazdı hırçınlığımı

saklardım onu beyhude bir zamanda savrulan rüzgâra.

sağanak sağanak yağmurla içime dökülen kor

ardına düşer çekingen bulutların

bakardı gözlerim ufukların eşiğine

düşünmezdim doruklarıma biriken gürültüleri

yaşardım öylesine.