Bir hücreden açıldı güneşinin sürgüsü

Eylüldü..

İsli ışığını gömleğinin cebine koydu

Gökyüzü kadar mavi giymişti,

Bir insan gideceği yeri bu kadar belli eder miydi?

O etti.

Dışarıdan bakanlara

Dünyasının içine kısılmış bir mahkûm gibi bakardı.

Elleri bağlıydı fakat

Deli dalgalar kadar hür; durgun sular kadar vakurdu.

Mavinin mahkemesine geldi

Bir eylül vakti idi

Güneş, gömleğinden başlamıştı batmaya

Mavi ızgaralı otobüsten indi

Sesleri damaklarında patlayan mübaşirlerin yanından

Aynı vakar ile içeri girdi.

Kurulan mahkemenin

Vurulan tokmağın

Alınan kararın cümlesine bakarak

"Sizin zulümleriniz karşısında af dilemeyeceğim" dedi.

Ve dilemedi..

Bir insan öyle cesurca arkadaşlarının yanına gider miydi?

O gitti..

Dışarıda susanlara

Dünyasının sessizliğinde boğulmuş bir çığlık gibi bakardı

Elleri bağlıydı fakat

Deli dalgalar kadar hür; durgun sular kadar vakurdu.

Eylül idi..

Gökyüzü, yüreği kadar maviydi

Yüreği, gökyüzü kadar Mir'di.