‘kişi uzaklaşmadan nasıl
gerçekten yakın olabilir?’

Halil Cibran

çamura düşmüş beyaz zambak

gibi bir kalple geldim sana

yağmurunu istiyorum Tanrım

toprağın aynasında

kalbimin dallarını

inciten zeytin tanesidir bakışların

boynumu büktüren

madde mi ağır yoksa mana mı

diye soruyorum kendime

acının imecesi yok bu şehirde

hayat ağacını kendim soydum

soydum da kemiğe

değdi bıçağın ucu

uzaklaşmalıyım biraz

seni göremiyorum çünkü

ve öyle bilirim ki

bütün ölçülerin

boyunun ölçüsünü alan sensin

mesafeleri katlayıp

defterlerini düren

sana bir girdap borçluyum

bir şelaleye dönüşen

o büyük düşüşte

umudun ışığıyla ıslanmıştı ruhum

beni aramanı arıyorum

yağmurunu istiyorum Tanrım