Yalnız olduğum doğru değil kalabalık fotoğraflarım var

İstasyonda, garda, limanda bekleyen hallerim var

Gitmek için, kendime gelmek için

Boyumla bosumla saçımla sakalımla kendime

Bildiğim şarkılar hep yanımda zaten

Yağmur omuzlarıma iniyor ağır ağır

Bütün kalabalıkların arasından bir gülümseme buluyor beni

Gelip oturuyor yanı başıma

Evde olmak gibi bir şey bu huzurlu ve sessiz

Dua etmek gibi ümmet için öylesine sıcak

Kahrol yalnızlık diyorum yeni müfredat gerek bize

Kahrol dünyanın ekşi yüzü yeni bir dünya gerek

Benim tutunduğum dala bakma

Çok dünyevî hallerim var bana seher vaktinde gelen

Gözlerim çok uzağı görebiliyor aslında

Duyabiliyorum benden çok uzakta olup biteni

Müslüm dinlerim hâlâ şimdi yaşıyor gibi

Kalabalıklara karışırım, her şey Türkiye için

Ümmet dendiğinde içim titrer yaprak gibi

Bir mahcubiyet yaşıyorsam kendimle ilgili

Ortadoğu üşüyen bir anne

Kaynayan bir şey yok

İnsanlığımız ölüyor, evlerimiz dört köşe

Çocuklar bir uçurtmanın hayaline takılıp kalmış

Gökyüzü çok gri

Bir teselli oluyor tel örgülerin arkasında görünen ne varsa

Tutup tel örgülerden ellerimi kanatarak

Kalabalıklar içinde, her şey mazlumlar için

Ben sakal bırakıyorum kesiyorum sonra

27 kat aklıma gelmiyor evdeyim çokça vakit

Çok kalabalığım doğru, dünya üstüme üstüme geliyor

Fetih suresi bir harp başlangıcı olmuyor

Yeni kapılar açıldıkça fethediyoruz yeni yürekleri

Bu da bize yetiyor heyecanımız ondan