yıkıldı sular

sular yakınıldı

bir uzak yankı

mahşeri ıssızlığa örtüldü

renksizlikle boyandı su

ince irkiliş

dehşetli bir yumuşaklık

çorak dalların yeğin uykusunu

rüyalarıma saçtı

orda bir yüzük çınlamasına varan

suyla bir olup saçlarını eylerdi sesin

yıkılan bir su ve sağır çağıltıya

otların mezarlığında utkularını söylerdi

akşamın tiftikli ipiyle

denize inerdi

suya dönerdi

biriktikçe mavi biriktikçe kararan

suyla dönerdi sesin

en geniş yankısını sırtlanıp dalgaların

gergin ipinden kurtarırdı kayıkları

-kara gözden kayboldu- diye bağırırdı tayfalar bu defa

demek ki ne çok özleyinceye görünür

kalabalık adalar ölü martıların başında kuzgunlar

insan kemiklerinden salları

güzel kadınların saçlarıyla tutturmuş korsanlar

sesinden uzakta değişiverdi hepsi

deniz şakayıkları bataklık gelincikleri

siğilotları gündüzcül yarasalar

şarkı söylediğin göl kenarı suları

uzunca öğrettiler orda bana

aklımda kalanından başka

sesin artık yok