Unutur insan
Gün gelir hatırlanacak olan her şeyi
İbrahim’i unutan, İsmail’i unutan insan
En çok da kalbimde dolaşan
Göğü dolduran ezanlar
Bir kalbin sıcaklığıdır insana bağışlanmış olan
Güneş doğunca uyanan
Camda güneşin kavislerini görüyor çocuklar
Gün gelir hatırlanır unutulan bir şehir
Ve arkasından koşturan atlar
Bir çocuğun ve annenin elinden tutarlar
Dışarıda kuşların sesleri var
Ve bir annede bastıran ateşteki alevler
Sahibine bağışlanacak olan.
Unutur insan
Adem’i unutan, Havva’yı unutan insan
Çocuktuk bir zamanlar bir serçenin peşinde koşan
Kuşlarla birlikte büyümek değil miydi çocukluk?
Üç kuş karşıdaki perçine konar
Veda günlerine inat
Atın saçlarından bukleler yapacak
Bugün kahırlı bir gün artık kuşlar uçamayacak
Ve ayrılıkta kırılan hüznün elleri
Ve ayrılık ve hüzün bizi hiç unutmayan
Nasıl da bırakıp gitti
Bana dokunan yüzü soğuk dünya
İşte bu dünya bu kadar.
