Bir simitçi her vakit endişelidir

Çünkü zaman en çabuk onu bağışlamaz

Oysa umut saçar önce güvercinlere

Sonra halkalar halinde halka

Günü susam taneleri teker teker aydınlatırken

Unutulur sıra beklemenin hikmeti

Ekmeği ilkin kim buldu, kim taşıdı

Kim getirdi aklına kuşun, hamurun rahmetini

Kış gelir, simitçiler kenara çekilir

Hepsi ıssız ve solgun birer şair oluverir

Susamdan dizeler kurup insanı ararlar

Beyaz hep kutsaldır onlara, hamur ve kar

Hadi kalk araba, uyan, yollara düşelim

Sokak lambalarına hal hatır soralım

Çıkalım ince bir sokağa çocukları çağırıp

Güzel anıların sofrasını kuralım

Bir simitçi her vakit endişelidir

Asırlık çeşme önünde tarihe gülebilir

Gün batarken para sayıp selam verebilir

Dönerken ekmeğin yanında susmayı getirir